สิ่งมีชีวิต.. สร้างสิ่งไร้ชีวา...
posted on 13 Jun 2009 17:05 by guitarcafeสวัสดีครับทุกคน จู่ๆระหว่างนั่งรถกลับบ้าน ผมก็มองดูถนน รถยนตร์ ท้องฟ้า ตามปรกติ ผมก็แอบนึกขึ้นมาว่า สิ่งเหล่านี้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรนะ? มันมาได้อย่างไรนะ แท่งเหล็กเหล่านั้น อิฐนู้น มากมายก่ายกองที่ผมคิดขึ้นมา ผมกลับมคิดว่ามนุษย์ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆที่สรรค์สร้างสิ่งต่างขึ้นมาได้จากธรรมชาติ จริงๆแล้วอาจจะแค่จากเพียงดินด้วยซ้ำ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมาจากดิน ในความคิดผม...
ในตัวผมมอเรื่องราวของดินลงไปว่า มีทั้งแร่ธาตุมากมายทำให้สิ่งมีชีวิตอยู่ได้ เป็นที่ยืนหยัดของต้นไม้ สร้างภูเขา โอบอุ้มลำธารและท้องทะเล มีหลายสิ่งอันจากในดินนี้เอง แต่มนุษย์กลับน่าออัศจรรย์ใจกว่า พวกเขาสามารถแยกแยะและพิเคราะห์ถึงสิงที่ดินควรจะเป็น ว่าประกอบด้วยอะไรบ้าง ด้วยสัญลักษณ์และข้อความ หรือรูปภาพแทนความหมายที่เขาเข้าใจกันเองต่างๆ เขาก็สามารถเล่นแร่แปรธาตุธรรมชาติไปมา จนเกิดเป็นแร่ธาตุ หรือองค์ประกอบใหม่ได้มากมาย จนกระทั่งมันกลายเป็น ปูน รถยนตร์ อะไรอีกหลายๆอย่าง ตามแต่พวกเขาจะทำได้ ตามแต่ขอบเขตของจินตนาการจะก้าวไปถึง.. พวกเขาเหล่านั้นจะสร้างเครื่องมือต่างๆนาๆขึ้นมาเพื่อให้ไปถึงฝันของพวกเขา
กาลเวลาผ่านมาเนิ่นนานหลายพันปี เหล่ามนุษย์ก็สรรค์สร้างอุปกรณ์และพัฒนา ชีวิตความเป็นอยู่ของตนขึ้นมาเรื่อยๆ โดยคงมีบางส่วนหรือลหายๆส่วนหลงลืมไปว่า... ชีวิตที่เรามีได้ทุกวันนี้นั้นก็ได้หยิบยืมมากจากธรรมชาติทั้งนั้น ต่างเผาผลาญพลังงานจนทำให้โอโซนที่ปกป้องเราอยู่พังทลายลงไป ตัดไม้ทำลายป่าเพื่อสร้างโรงงานอุตสาหกรรม... ทำร้ายสภาพแวดล้อมทั้งางตรงและทางอ้อม เน้นการแปรรูป.... แต่กลับหลงลืมไปเสียว่า หากจะแปรรูปแล้ววัตถุดิบที่ไหนเล่าที่เขาเหล่านั้นจะเอามาใช้สอยในปริมาณมากขนาดถึงตั้งโรงงานได้... ก็จากธรรมชาติอีกนัน่แหละ มีแต่คนขูดรีดผลประโยชน์จากธรรมชาติ แม้จะมีส่วนน้อยที่ร่วมรักษา แต่ก็กลายเป็นว่าเหมือนเป็นแหล่งอาหารให้พวกนายทุน หรือเป็นเหยื่อของระบบทุนนิยมที่มีแต่การนำผลประโยชน์มาหมุนเวียน...(โดยที่ธรรมชาติไม่ได้หมุนด้วยเลย)
แต่ก็มีอีกสิ่งหนึ่งที่มนุษย์ลืมนึกถึง... ผู้สรรค์สร้างตัวเล็กๆที่เหล่ามนุษย์ต่างพากันรังเกียจ(ส่วนใหญ่) เหล่าแบคทีเรียทั้งหลายนั่นไง! อย่าลืมสิ... แค่เพียงดินไม่สามารถสร้างน้ำมันหรือแร่ธาตุได้หรอกนะ ด้วยซากสัตว์และสิ่งต่างๆที่เน่าสลายลง เหล่าแบคทีเรียจะคอยย่อยและสลายแปรรูปเป็นประโยชน์กลับมาใช้ได้อีกครั้งนึง เหมือนกับในร่างกายเราเช่นกัน ที่มีแบคทีเรียอยู่ในลำไส้เพื่อช่วยย่อยอาหาร ถ้าไม่มีเลยเราก็คงตายไปแล้ว เพราะกลไกร่างกายของรเาไม่สามารถทำทุกอย่างเองได้หรอก มันหนักเกินไป แบคทีเรียก็ไม่ได้มีแต่สร้างปัญหานะเอ้อ.. เขาคือผู้สร้างของผู้สร้างอีกทีเลยล่ะ ผมว่านะ ถ้าไม่มีพวกเขา พวกเราก็คงไม่มีเหล้กหรือแร่ธาตุต่างๆเหล่านี้ เพราะเขาเป็นผู้แปรรูปวัตถุดิบขั้นแรกอย่างไรล่ะ ^^
คนเรามักมองข้ามสิ่งสำคัญจริงๆไปครับ ผมว่า.. แม้มนุษย์เราจะสร้างได้ทั้งสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิต ก็ล้วนแต่อาศัยสิ่งไม่มีชีวิตมาเป็นเครื่องมือทั้งนั้น แล้วเครื่องมือเหล่านั้นได้มาจากไหนล่ะ??? ธรรมชาติอีกไม่ใช่เหรอ.. ทั้งๆที่เราเอามาจากสิ่งเหล่านั้นมากมายอยู่แล้ว ทั้งๆที่มันสำคัญกับเรา ทั้งๆที่เราจำเป็นต้องมีมัน.. แต่ทำไมเรากลับทำลายมันลงเรื่อยๆโดยมีแค่คำปลอบประโลมของการรณรงค์โดยมีข้อความสวยหรู แต่ไม่มีใครเข้าใจอย่างนั้นหรือ??? ถนนก็สร้างเข้าไป เมืองก็ขยายกันขึ้น.... ทำไมเราไม่รู้จักการอยู๋ร่วมกับธรรมชาติแทนการรุรานกันเล่า ทำไมเราไม่อยู่กันแบบพอเพียง เพราะมันจะเพียงพอต่อการดำรงเผ่าะพันธ์ของเราได้มากกว่าไอ้ระบบทุนนิยมบ้าๆที่ปั่นหัวคนด้วยเงินตรา และพาไปวอดวายในท้ายที่สุด มีแต่ควาามโลภ คามอยากได้เกินพอดี ถ้าคนเรารู้จักหยุดคิดและใช้เหตุผลให้มากกว่านี้... โลกนี้คงอยู่ไปได้นานขึ้น... ด้วยฝีมือของผู้สร้างสรรค์ที่มีความคิด มีสำนึก มีมุมมองกว้างไกล ที่สำคัญ มีน้ำใจและเข้าใจครับ.....
ขอให้ทุกคนกลับมาคิดนะครับว่าาถนนเนี่ยต้องถล่มภูเขากี่ลูก ฝุ่นผงในอากาศเพิ่มเท่าไหร่ สุขภาพเสียแค่ไหน ต้นไม้หายไปมากเท่าไหร่ ต้ำน้ำหาย ที่ซับน้ำไม่มี น้ำท่วม... นี่ยังวไม่หมดนะครับแม้จะมาจากเรื่อง "ถนน" อย่างเดียวก็เถอะ ถ้าเป็ฯเรื่องกระดาษอีก ไม่ต้องพูดถึงเลยครับ แล้วยิ่งพวกธรรมชาติที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นวัตถุที่ไม่อาจเปลี่ยนรูปคืนสู่ธรรมชาติได้ เช่นสารเคมี กระป๋อง โฟม ฯลฯ ตอ้งใช้เท่าไหร่ กี่สิ่งอันในการสร้าง...แต่มันกลับนำมาย้อนใหม่ใช้อีกครั้งได้อย่างยากลำบาก แม้ในการรีไซเคิลก็ยังคงต้องมีการเพิ่มสารเคมีที่ต้องสร้างใหม่อีก.....
วันนี้... คุณมีแต่เพียงใช้..และทำร้ายธรรมชาติ.สุดท้ายลูกหลานคุณเอง(ไม่แน่ก็ตัวคุณ)ก็ต้องชดใช้อย่างขาดทุนถล่มทลาย เราพร้อมหรือยังที่จะมีฟื้นฟูสำนึกแห่งการแบ่งปันและอนุรักษ์ธรรมชาติเพื่อการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์ของพวกเรา... มาเถอะครับ รักษาสภาพแวดล้มกันวันละนิด เท่าที่ตัวเอง "สามารถ" ทำได้ อย่าเพิกเฉยถ้าคุณสามารถแก้ไขได้ ก่อนที่มันจะสาย แล้วไม่มีทางหวนกลับมาอีกเลย....
"พรุ่งนี้... ก็สายเสียแล้ว" อ.ศิลป์ พีระศรี
